Vrijdag 1 juni zijn we tegen drie uur 's nachts gaan rijden. Net na vieren hebben we onze auto bij de ingang van Schiphol aan de parkeerservice afgegeven en hebben we ons naar de incheckbali begeven die echter pas om vijf uur is open gegaan. Na een korte vlucht zijn we op de luchthaven van Londen overgestapt. Helaas hadden we in Amsterdam verkeerde informatie gekregen over de vertrekterminal. Bij het inchecken bleek dat we in terminal drie moesten zijn i.p.v. vijf. Normaal niet zo'n probleem maar deze terminals liggen behoorlijk ver van elkaar en we moesten dan ook met een bus mee. Gelukkig hadden we anderhalf uur de tijd om over te stappen, anders waren we behoorlijk nerveus geweest.

Ja, en dan zit je ruim 9 uur in een vliegtuig. Probeer maar wat te slapen, wat natuurlijk niet lukt en lees een tijdschrift en kijk wat naar een beeldschermpje over de informatie die aangeeft dat je nog zoveel uur moet vliegen.

Uiteindelijk kom je behoorlijk moe in Miami aan en stap je naar de immigratiedienst. Nou dat was de grootste afknapper die ik in alle keren dat we Amerika hebben bezocht, en dat zijn er inmiddels dus al acht, heb meegemaakt. We troffen daar de arogantste ambtenaar van heel Amerika. We mochten niet tegen de bali staan maar gepast afstand houden. Hij gaf met korte armgebaartjes aan wat we moesten doen, zoals vingerafdrukken en foto. We mochten ook niet gelijktijdig aan de bali staan maar René eerst en daarna pas Rita. Nou die werd daar al behoorlijk zenuwachtig van. Voor het eerst in Amerika en dan zo behandeld worden. Nadat ik toestemming kreeg om Amerika binnen te stappen wilde ik op haar wachten maar werd met drie korte snauwen te kennen gegeven dat ik door moest lopen en haar moest achterlaten. Gelukkig heeft ze het allemaal prima doorstaan al was ze wel wat zenuwachtig of ze mij nog wel terug zou zien in dat grote Amerika.

Nou dat was me even een ervarig die je geen goed doet. Dan op zoek naar het autoverhuurbedrijf. Uiteindelijk hebben we die bali gevonden en krijgen we niet de auto die we gereserveerd hadden. Maar ze hebben een andere, nog grotere auto klaar staan.Ja dat is dan weer geen probleem, een Nissan Pathfinder, ruimte genoeg dus. Een tweede chauffeur, Rita wil ook wel eens in zo'n grote bak rijden, kost in eerste instantie 325 dollar. Nou dat vinden we wel wat te gortig. Als we te kennen geven dat we dat niet doen zakt de prijs naar 65 dollar. Ja dat is dan wel weer acceptabel. De reden voor die korting komt door het feit dat ik een goldmember ben, wat dat dan ook mag betekenen. Feit is wel dat de prijzen dan heel anders liggen.

Dan met de auto op pad. Rita leest de routebeschrijving en doet dat wonderbaarlijk goed. Zonder ook maar één keer fout te rijden bereiken we in een kwartiertje het hotel. Parkeren is dan wel weer een probleem in zo'n grote stad, maar aan de overkant van het hotel is een parkeerplaats, wel 30 dollar per dag. Dat zijn nog eens parkeertarieven, daar kunnen ze in Roosendaal nog wat van leren. Zijn alle financiële problemen in één keer opgelost.

Het hotel is zoals verwacht, niet overdreven luxe maar wel een mooie schone kamer met een fantastisch bed. We zijn zo moe dat we om 6 uur plaatselijke tijd op bed gaan liggen, in slaap vallen en na 12 uur slaap pas weer wakker worden.

Nu nog op zoek naar een verloopadapter, de stopcontacten zijn hier natuurlijk weer heel anders dan bij ons in Nederland en de meegenomen adapter blijkt niet te werken. Wemoeten er dus wel een vinden anders zijn we binnen een paar dagen klaar met bloggen.

Groetjes uit een onweerachtig Miami Beach van René en Rita.