Vandaag was onze laatste dag van een fantastische 4 weken durende reis door een zevental staten van de USA.

We vliegen pas om 21.00 uur en hebben een taxi besteld om ons om 17.00 uur vanaf het hotel naar het vliegveld te brengen. We willen ons 3 uur voor vertrek inchecken en het is ruim een uur rijden naar Kennedy Airport. We checken ons uit bij het hotel, zetten onze ingepakte koffers in een afgesloten ruimte van het hotel en besluiten om de rest van de dag maar in Central Park door te brengen. Een wijs besluit want het is veel te warm om nog door de straten van New York te struinen. Om 10 uur in de ochtend is de grens van 30 graden al ruim gepasseerd. Het zal deze middag tegen de 40 graden aan worden.

In Central Park is het onder de bomen aan het meer nog enigszins uit te houden. Voorzien van een paar flessen lekker koel water gaan we dan ook op pad. Bij de ingang van het park ontdekken we een dame met twee kindertjes aan de arm. Voor het gezelschap lopen een 5-tal fotografen die druk in de weer zijn om ontelbare foto's van het stelletje te maken. Dat zal dus wel weer een bekendheid zijn en wij doen ons best om haar te herkennen maar helaas, ze doet geen belletje rinkelen bij ons en we herkennen haar totaal niet. Op een gegeven moment vindt ze het wel genoeg geweest en sommeert de fotografen op te houden en haar verder met rust te laten. Ze gehoorzamen nog ook en druipen af.

In het centralere deel van het park is het heel druk en gezellig. Profieltekenaars, acrobaten en nog diverse andere artiesten en muzikanten vermaken het talloze publiek. Ook op het meer is het druk, talloze roeiboten al dan niet gevuld met romantisch aandoenlijke stelletjes banen zich kris kras een weg naar een onbekende bestemming. Ver weg zal dat niet zijn want dit meertje is niet zo groot. Wij vinden het veel te warm in zo'n bootje op het water in de brandende zon en blijven lekker op een bankje in de schaduw zitten om het schouwspel te bekijken.

Rond het middaguur ontdekken we een kraampje met hotdogs en we wagen ons aan deze typisch Amerikaanse snack. Dan horen we dixielandmuziek en gaan op het geluid af. Er blijkt inderdaad een kwartet muzikanten hun CD aan het promoten te zijn en het is er beregezellig. Samen met vele anderen genieten we van dit gratis muzikale festijn.

Rond 15.00 uur vinden we het wel tijd om richting hotel terug te gaan. We bezoeken onderweg nog de nodige winkels, niet om te shoppen maar om wat af te koelen. In de winkels is het door de vele op volle toeren draaiende airco's nog uit te houden.

Terug in het hotel wachten we geduldig op de taxi. het is een speciaal door het hotel ingehuurde service, want op de normale Yellowcabs kun je niet vertrouwen, die komen gerust een uur te laat, en dat kunnen we nu helemaal niet hebben. Een andere hotelgast heeft wel een Yellowcab bestelt en wacht al geruime tijd. Hij vertelt ons dat het op dit tijdstip bijna onmogelijk is om op tijd de stad uit te komen. gelukkig komt onze auto ruim op tijd en om 16.45 vertrekken we op weg naar het vliegveld. De chauffeur vertelt ons dat er op de Brooklynbridge een ernstig ongeluk is gebeurt en dat hij alternatieve routes moet gaan nemen om ons op tijd bij het vliegveld af te kunnen zetten. Wij vinden het prima, de prijs voor de taxirit staat immers toch al vast. Dat hebben we geweten, hij rijdt als een kamikazepiloot en we staan bijna doodsangsten uit. Afsnijden van auto's, over de vluchtstrook rijden, over doorgetrokken strepen rijden om een parallelrijbaan te kunnen nemen, alles lijkt geoorloofd hier in New York. Hij stelt ons gerust door te zeggen dat zijn vrouw hem ook een'crazy driver' vindt maar dat je dat in New York als taxichauffeur wel moet zijn om nog wat te kunnen verdienen. Het getoeter van de gesneden medeweggebruikers is dan ook niet van de lucht. Echter, om 18.00 uur staan we bij de vertrekhal van Kennedy Airport en na de koffers uitgeladen te hebben bedanken we hem voor de rit en hopen hem nooit meer te zien.

De vlucht naar Londen duurt 'slechts' zeven uur, dus we hebben na het avondeten nog enkele uurtjes tijd om een dutje te doen. Dat is wel enigszins gelukt en wanneer we de ogen weer openen blijkt het al weer licht te zijn. Het was een voorspoedige vlucht met wel wat turbulentie. De overstap in Londen op Heathrow loopt wat minder soepel. Het begint al met een busrit naar een andere terminal. Waarom kunnen ze dat niet van Schiphol afkijken? Nee, nu moet je in de rij om na 10 minuten wachten met een stinkende bus een fiks aantal kilometers verderop afgezet te worden. Dan wordt René er weer uitgepikt om uitgebreid gefouilleerd te worden en Rita staat dit met een lachend gezicht van een afstandje te bekijken. Ook de handbagage wordt helemaal aan een uitgebreid onderzoek onderworpen. De boosdoener blijkt een flesje mondwater in combinatie met een reiswekkertje in de trolley te zijn. Uiteindelijk blijkt alles in orde en kunnen we naar de gate. Het onderzoek heeft ons wel een dik uur gekost. het is dus maar goed dat we een kleine drie uur tijd hebben om over te stappen. Dan de informatie naar welke gate we moeten gaan om in te checken voor de reis naar Schiphol. Ook daarvoor kunnen ze in Londen nog veel van Schiphol leren. Om half twaalf begint het instappen en om kwart over elf staat op de infoborden nog geen gate vermeld bij de vlucht naar Amsterdam. Hoe moeilijk kan het zijn om dat op tijd te vermelden. Zeker als je weet dat de wandeling naar de verst weg gelegen gate, minimaal 20 minuten in beslag neemt. Eindelijk krijgen we de informatie en kunnen instappen voor de één uur durende vlucht naar Schiphol. Daar aangekomen loopt alles weer op rolletjes. Koffers ophalen, telefoontje naar de parkeerdienst die de auto keurig op tijd aflevert en de autorit naar Roosendaal. Allemaal prima gegaan.

Nu nog bijkomen van alle vermoeienissen van een fantastische ervaring in de USA.

Dit was onze laatste bijdrage aan dit reisblog, mogelijk dat we ooit nog eens zoiets gaan doen en dan houden we jullie uiteraard weer netjes op de hoogte van al onze belevenissen.

Iedereen die de blog gelezen heeft, wij hopen dat jullie dit met veel plezier hebben gedaan en een beetje van onze reis hebben mee kunnen genieten. Alle familie, vrienden en kennissen die de moeite hebben genomen om één of meer, en sommigen veel meer, reacties te plaatsen, ontzettend bedankt daarvoor. Ook wij vonden het heel leuk om die reacties en opmerkingen te lezen, het was 's ochtends ons eerste werk.

Hartelijke groeten van René en Rita.