Vanmorgen weer vroeg uit de veren. Voor de zoveelste keer een gratis ontbijtje en daarna achter het stuur voor de rit van c.a. 400 km naar Atlanta, de stad waar in1996 de Olympische spelen zijn gehouden. De stad waar de Nederlandse hockymannen goud wonnen door Spanje in de finale te verslaan.

Het is een saaie rit over de hyway en we zijn blij wanneer we in de verte de skyline van de stad zien opdoemen. Na een paar keer verkeerd te zijn gereden, éénmaal raden wie er achter het stuur zat, (René natuurlijk) komen we bij het hotel aan, Best Western in the Peachtrees. Nou, in de verste verte geen perzikboom te bekennen, maar dat mag de pret niet drukken. Die perziken kopen we dan onderweg wel ergens. Bij het inchecken krijgen we de eerste domper. De receptioniste merkt verrast op dat we Nederlanders zijn en dat het Nederlands elftal nu aan het voetballen is, maar dat de stand niet erg gunstig is, 0-1. Dan maar naar de kamer, die wil niet open gaan dus weer terug naar de receptie en Jose van onderhoud wordt opgeroepen om te helpen. Die krijgt de deur wel open, de klink moest naar boven i.p.v. naar beneden, rare manier van hang- en sluitwerk aanbrengen, maar goed de kamer maakt weer veel goed. Een fantastische regendouche en gratis wifi. Kan weer niet kapot.

Dan de stad in op zoek naar een electronicawinkel. René blijkt de stroomadapter in het vorige hotel in het stopcontact achter gelaten te hebben. We kunnen nu niets meer opladen, dus een dergelijke verloopstekker is dringend nodig. Na een hele poos rondgehobbeld te hebben belanden we in een straat waar behoorlijk wat jongens met een andere huidskleur en druk rappend de troittoirs bevolken. René voelt zich niet echt op zijn gemak en we zijn blij dat we een telefoonwinkel treffen. Daar naar binnen en gelukkig, die heeft dergelijke stekkers in voorraad. De prijs: 5 dollar, in Miami betaalden we het dubbele voor dezelfde stekker, stelletje afzetters.

Terug in het hotel nemen we beide een heerlijke douche en gaan weer op pad naar het Olympisch dorp. Daar is een fontijn in de vorm van de Olympische ringen en de kindertjes hebben de volste pret in het spuitende water. Later komen we nog een keer hier terug en zien de fontijn spuiten op de maat van klassieke muziek, schitterend om mee te maken.

We staan nog even stil bij de herinneringszuilen aan de Olympische spelen met alle medaillewinnaars erin gegraveerd. Zo weet ik dat de Nederlandse hockymannen goud gewonnen hebben. Nog wat foto's, speciaal één voor Cees, de broer van Rita, en terug naar het hotel om te horen dat Nederland definitief met 0-1 verloren heeft. Gelukkig heb ik het niet kuinnen zien.

Groetjes en tot morgen maar weer.

Rita en René