Memphis en Graceland

Vanmorgen hebben we het eens lekker rustig aan gedaan. Voor vandaag staat alleen een bezoek aan Graceland op het programma en dat is maar een klein kwartiertje rijden vanaf ons hotel. Eerst, zoals inmiddels een goede gewoonte is geworden, een stevig ontbijt. Dat gaat er wel in, zeker als het gratis is, we blijven tenslotte Nederlanders.

Dan op pad en op de parkeerplaats van Graceland aangekomen maken we de eerste foto's. Dat is schrikken, na twee foto's blijkt de batterij van het fototoestel helemaal leeg te zijn. Wat een stommiteit, dat had René gisteravond wel even moeten checken maar is dat helemaal vergeten. Wat nu? Terug naar het hotel voor een ander toestel dan maar. Teruglopend komen we een wat ouder echtpaar tegen en zij zegt: That was a very quick tour. Ja dat heb je wel eens. Bij de auto aangekomen blijkt er in de foto-tas gelukkig nog een volle reservebatterij te zitten. We kunnen dus de tour over Graceland gewoon vervolgen.

Eerst moeten we beiden nog even verplicht op de foto, ze moeten er hier tenslotte ook nog wat aan verdienen, en daarna kunnen we instappen in de bus die ons naar de overkant van de straat brengt. Het moet niet gekker worden maar de rit duurt hooguit 2 minuten. Dan mogen we uitstappen en treden we het Elvis-paradijs binnen. Achter elkaar aan schuifelend en druk fotograferend beweegt de stoet zich langs de kamers waar de King of Rock and Roll heeft vertoefd. ook mogen we even een blik werpen in de slaapkamer van zijn ouders. Zijn eigen slaapkamer blijft voor ons verborgen. De muziekkamer en zijn eigen opnamestudio waar zijn ontelbare gouden en platina platen zijn opgehangen en al zijn kleding tentoon is gesteld zijn indrukwekkend. Ook brengen we nog een bezoekje aan het graf. Daar liggen ook beide ouders, zijn jong gestorven tweelingbroer en zijn oma begraven. Na de nodige foto's is de tour weer voorbij en moeten we een tijdje wachten om in te stappen voor een bustocht van weer 2 minuten. Aan de overkant van de weg aangekomen kunnen we nog een bezoekje brengen aan zijn eigen automuseum. Daar staan werkelijk de mooiste auto's uit die tijd tentoon gesteld. Ook een mooie Harley Davidson maakt deel uit van de collectie. Uiteraard komen we terecht in de giftshop en kunnen ons niet bedwingen en kopen voor teveel geld enkele souvenirs. Maar, we komen hier waarschijnlijk niet meer terug en dan is het wel leuk om een aandenken aan deze memorabele plek te hebben. Nog even zijn privé-vliegtuigen op de foto en we zijn weer klaar om de auto in te stappen voor de rit terug naar ons hotel.

Inmiddels is het behoorlijk warm geworden, dik 30 graden, en we nemen dan ook een verfrissende duik in het zwembad. Geheel voor onszelf alleen, dat komt ook niet zo vaak voor. Nog even een beetje bijkleuren en dan snel onder de douche. We gaan weer een dineetje scoren bij de Ihop.

Morgen verlaten we Memphis Tennessee en rijden we een dikke 600 km om te eindigen in de staat Louisiana met als einddoel New Orleans, de stad van Jazz. Dat wordt wederom genieten. De weersvooruitzichten zijn in ieder geval prima.

Groetjes van René en Rita

Op naar Memphis

Vandaag een speciale dag, René is jarig en de sms-dienst heeft het behoorlijk druk gehad. Vanaf 3 uur deze morgen waren de piepjes niet van de lucht. Het thuisfront hield dus duidelijk geen rekening met het tijdverschil van 7 uur. Maar deze dag mag het. Ook op onze reisblog en facebook waren de nodige felicitaties binnen gekomen, allemaal dank daarvoor.

Daarna weer hetzelfde ritueel, ontbijten, knuffels en uitchecken. Op pad voor een trip van 300 km naar Memphis, de stad van wijlen onze Elvis Presley. Ongeveer 35 jaar geleden overleden maar in Memphis nog overal aanwezig.

Geen verkeerde afslagen deze keer maar rechtstreeks naar het hotel, Hampton Inn. Wederom een mooi hotel maar wel wat minder dan in Nashville.

Omdat we vandaag dus wat te vieren hebben, rijden we na het uitpakken van de koffers richting downtown Memphis. Parkeergelegenheid in overvloed, wel behoorlijk prijzig. Met de monorail over de Mississippiriver naar Mud-island, een leuke ervaring. Daarna een stevige wandeling naar Bealestreet, het bekende uitgaanscentrum van Memphis. Het is wel wat vergane glorie en kan ons niet echt bekoren, maar ja, we hebben het gezien en kunnen er dus over meepraten.

Dan wordt het tijd om een restaurantje op te zoeken. Ter ere van de verjaardag trakteert Rita en René mag het restaurant uitzoeken. Nou dat is niet zo moeilijk, dat wordt Chili's en het menu is ook al bekend, babybackribs. Rita houdt het op wat gezondere kost. Nog een paar foto's en we kunnen weer terug naar ons hotel.

Morgen zullen we Graceland eens met een bezoek gaan vereren.

Groetjes van René en Rita

Een dagje Nashville

Vanmorgen werden we wakker in een nat Nashville. Uiteraard stond er weer een uiterst gezond en lekker ontbijtje voor ons geserveerd. Heel leuk was de persoonlijke aandacht, en dikke knuffel, van de dame die de leiding had in de ontbijtkamer, zoiets hadden we nog nooit meegemaakt.

Na het ontbijt op pad naar de mall, er moest nodig nog wat inkopen gedaan worden. Rita was geheel in haar element want er bleek een behoorlijke uitverkoop te zijn met stevige kortingen. Dat is lekker shoppen. Ook het foodcourt kreeg de nodige aandacht en we moesten ons nodig bedwingen bij het zien van al dat lekkers in de candystore.

René liet zich nog eens stevig de rug en nek masseren om eens lekker te onthaasten.

Inmiddels was de zon doorgebroken en we besloten om er nog eens lekker van te genieten aan het zwembad. Het water was wel wat koud, het zwembad was niet verwarmd, maar de zon scheen inmiddels behoorlijk fel zodat we snel opgewarmd waren. Na een paar uurtjes zwembad is Rita gaan douchen en René heeft nog een dik half uur in de fitnessruimte op de fiets gezeten. Een beetje beweging kan tenslotte geen kwaad.

Al met al, een rustige dag. Morgen gaan we naar Memphis en zullen daar zeker een bezoek aan het landgoed van Elvis, Graceland, gaan brengen.

Groetjes van René en Rita

Van Atlanta naar Nashville

Vandaag stond de rit op het programma van Atlanta naar Nashville, een rit over 420 km vanuit de staat Georgia naar Tennessee. Het was de bedoeling om vroeg op te staan maar René heeft zich een beetje verslapen en we rijden pas tegen 10 uur in de stromende regen de parkeerplaats af. Ondanks dat het zondag is, is het behoorlijk druk op de weg. Wat moeten al die mensen toch op een zondag als deze met dit weer achter het stuur? Blijf toch thuis dan hebben wij de weg voor ons zelf en kunnen we lekker doorrijden. Helaas, files zijn ons deel. Er blijkt een ongeval plaats gevonden te hebben, ook dat nog.

Onderweg stoppen we nog bij een fruitstalletje om perziken te kopen, benieuwd of ze net zo lekker zijn als die in Miami. Uiteraard rijdt René in Nashville nog een keer verkeerd maar de tomtom brengt ons uiteindelijk toch op de plaats van bestemming. Een schitterend hotel, Hampton Inn en een nog mooiere kamer.

Na het inchecken rijden we naar het winkelcentrum om een hapje te eten. Er is keus in overvloed op het zogenaamde foodcourt. Na het nuttigen van een overdadige sandwich lopen we naar Opry House om te constateren dat er vandaag en morgen geen shows op het programma staan. Pas op dinsdag staat er weer een show op de rol. Dat is pech, want dinsdag vertrekken we naar Memphis.

Dan maar naar Nashville downtown. Daar aangekomen constateren we de reden dat er geen optredens in het Opry House zijn. Er is een jaarlijks muziekfestival gaande, vandaag de laatste dag, en het is een drukte van jewelste. Café na café, stampvol en voorzien van lifemuziek. Oergezellig zodat we ons prima vermaken. Na een leuk verblijf in de muziekomgeving rijden we weer terug naar het hotel en nuttigen in de lobby nog een glaasje voor het slapen gaan. We hebben nog een zeer geanimeerd gesprek met de barkeeper. Hij vraagt waar we vandaan komen en als we zeggen uit Nederland vraagt hij welke stad. Uiteindelijk kent hij maar één stad, n.l. Amsterdam. Kennelijk denken Amerikanen dat alle Nederlanders in Amsterdam wonen.

Morgen zullen we het zwembad nog eens bezoeken en mogelijk dat de fitnessruimte ook nog aan de beurt komt, maar dat zien we morgen wel weer.

Groetjes van René en Rita

Atlanta

Vanmorgen weer vroeg uit de veren. Voor de zoveelste keer een gratis ontbijtje en daarna achter het stuur voor de rit van c.a. 400 km naar Atlanta, de stad waar in1996 de Olympische spelen zijn gehouden. De stad waar de Nederlandse hockymannen goud wonnen door Spanje in de finale te verslaan.

Het is een saaie rit over de hyway en we zijn blij wanneer we in de verte de skyline van de stad zien opdoemen. Na een paar keer verkeerd te zijn gereden, éénmaal raden wie er achter het stuur zat, (René natuurlijk) komen we bij het hotel aan, Best Western in the Peachtrees. Nou, in de verste verte geen perzikboom te bekennen, maar dat mag de pret niet drukken. Die perziken kopen we dan onderweg wel ergens. Bij het inchecken krijgen we de eerste domper. De receptioniste merkt verrast op dat we Nederlanders zijn en dat het Nederlands elftal nu aan het voetballen is, maar dat de stand niet erg gunstig is, 0-1. Dan maar naar de kamer, die wil niet open gaan dus weer terug naar de receptie en Jose van onderhoud wordt opgeroepen om te helpen. Die krijgt de deur wel open, de klink moest naar boven i.p.v. naar beneden, rare manier van hang- en sluitwerk aanbrengen, maar goed de kamer maakt weer veel goed. Een fantastische regendouche en gratis wifi. Kan weer niet kapot.

Dan de stad in op zoek naar een electronicawinkel. René blijkt de stroomadapter in het vorige hotel in het stopcontact achter gelaten te hebben. We kunnen nu niets meer opladen, dus een dergelijke verloopstekker is dringend nodig. Na een hele poos rondgehobbeld te hebben belanden we in een straat waar behoorlijk wat jongens met een andere huidskleur en druk rappend de troittoirs bevolken. René voelt zich niet echt op zijn gemak en we zijn blij dat we een telefoonwinkel treffen. Daar naar binnen en gelukkig, die heeft dergelijke stekkers in voorraad. De prijs: 5 dollar, in Miami betaalden we het dubbele voor dezelfde stekker, stelletje afzetters.

Terug in het hotel nemen we beide een heerlijke douche en gaan weer op pad naar het Olympisch dorp. Daar is een fontijn in de vorm van de Olympische ringen en de kindertjes hebben de volste pret in het spuitende water. Later komen we nog een keer hier terug en zien de fontijn spuiten op de maat van klassieke muziek, schitterend om mee te maken.

We staan nog even stil bij de herinneringszuilen aan de Olympische spelen met alle medaillewinnaars erin gegraveerd. Zo weet ik dat de Nederlandse hockymannen goud gewonnen hebben. Nog wat foto's, speciaal één voor Cees, de broer van Rita, en terug naar het hotel om te horen dat Nederland definitief met 0-1 verloren heeft. Gelukkig heb ik het niet kuinnen zien.

Groetjes en tot morgen maar weer.

Rita en René

Savannah Georgia

Vanmorgen was het weer vroeg dag. Rond zeven uur wakker geworden en na de dagelijkse toiletteringsronde stond er in het hotel weer een gezond ontbijtje op ons te wachten. Eerst hebben we het nodige naar binnen gewerkt, om daarna de auto van alle bagage te voorzien. Rond half negen was het tijd om aan de rit naar Savannah in de staat Georgia, een dikke 400 km, te beginnen.

Na een half uurtje rijden pakten we de afslag naar Cape Canaveral om het museum van alle ruimtevluchten te bezoeken. In plaats van een toegangsloket kwamen we bij een slagboom met luchtmachtmilitairen. Vergissinkje, toeristen zijn niet welkom op een luchtmachtbasis. We vroegen vriendelijk de weg naar het museum en de man aan de slagboom vertelde dat het museum die dag gesloten was, maar dat we wel terecht konden in het 15 km verderop gelegen Kennedy Space Center. Daar hadden we dus gelijk naar toe moeten rijden. Uiteindelijk zijn we er wel gekomen. Het was zeker de moeite waard om alle Apollo's te zien die inmiddels de ruimte in zijn geschoten. In de hal stond een Apolloraket opgesteld, dan krijg je pas echt een idee van hoe groot zo'n ding eigenlijk is en hoeveel kracht er voor nodig is om een dergelijke raket de lucht in te krijgen.

Rond één uur zijn we weer terug bij de auto en hebben dan nog een dikke 350 km te rijden. Gelukkig kunnen we om beurten achter het stuur en tegen half zes komen we bij het hotel, Fairfield Inn, aan. Alweer best een aardig hotel met uiteraard wifi op de kamer.

Na een verfrissende douche zijn we naar het centrum van Savannah gereden om een hapje te eten. Een parkeerplek vinden viel niet mee. Uiteindelijk zijn we in een parkeergarage terecht gekomen, kosten 10 dollar voor twee uurtjes parkeren, maar ja, je wil wat.

Uiteindelijk vinden we een leuk restaurantje met uitzicht op de rivier en de daar aan de kade gelegen radarboten. Er schijn een tv-serie te bestaan die zich hier in Savannah afspeelt en waar de boten in hebben gefigureerd. Allemaal heel leuk om te zien.

Na een lekker dineetje zijn we weer terug naar ons hotel gereden, want morgen hebben we weer een lange rit naar Atlanta voor de boeg.

Groetjes van René en Rita

Cocoa Beach

Vanmorgen zijn we om zeven uur opgestaan en de koffers weer ingepakt. Na een lekker gratis ontbijtje zijn we onderweg naar de andere kant van Florida voor een tussenstop in Cocoa Beach. Het is toch weer zo.n kleine 400 kilometer rijden, maar op de brede wegen en de Nissan op de cruisecontrol vliegen de kilometers snel voorbij. Nog een plaspauze en tanken en Rita kan weer achter het stuur. Ze toert alweer rond met die grote bak alsof ze nooit anders gedaan heeft. Het is anders toch wel wat anders dan die Nissan Pixo van haar. Het laatste stuk neemt René het stuur weer van haar over en na wat zoekwerk komen we bij ons hotel, La Quinta Inn. Weer een aardig hotel met gratis ontbijt en gratis wifi. Dat moeten we hebben.

We staan even te dubben of we het strand zullen doen of het zwembad, beide zien er toch wel aanlokkelijk uit, het wordt uiteindelijk het strand. Na het strandbezoek, voorlopig het laatste deze reis, zoeken we nog maar eens een restaurantje op. Een pizza lijkt ons wel wat deze keer en we stappen dan ook naar eens bij de pizzahut binnen. Wel wat anders dan het restaurant van gisteren, maar wel een heel andere prijsklasse. Een mediumpizza blijkt hier echter het formaat te hebben van een karrewiel en de zogenaamde doggybag komt er aan te pas. Hebben we vanavond nog een maaltje. Net als we weer naar ons hotel willen terug gaan, breekt er een onweersbui los. De regen komt met bakken uit de hemel en we houden het dan ook niet droog tot in de auto. Gelukkig is de temperatuur nog bijna 30 graden zodat we weer zo opgedroogd zijn. Ja dat wordt dan vanavond een avondje hotelkamer, kunnen we de boeken nog eens ter hand nemen. Morgen reizen we weer verder noordwaarts en verlaten we Florida om te eindigen in Savannah in de staat Georgia. Onderweg zullen we nog een stop maken voor een bezoek aan Cape Canavaral, de lanceerbasis voor alle Amerikaanse ruimtereizen. Wordt weer een spannende dag.

Groetjes van René en Rita

Een dagje Naples

Vandaag hebben we een relaxdag ingepland. Na de lange trip van gisteren zijn we daar wel aan toe. Na een prima ontbijtje, bij de hotelprijs inbegrepen, is het tijd voor de was. Gelukkig is er in de buurt een wasserette en het is dan ook zo gepiept.

Op de terugweg naar het hotel glippen we nog snel even bij Starbucks binnen voor de overheerlijke capucino. Ook shoppen we nog wat hempjes bij Macy's bij elkaar, die kunnen we alvast maar hebben. Dan snel terug om de zwemspullen aan te trekken want we gaan naar het strand. Met zijn witte zilverzand en water met een lekker temperatuurtje, is het daar goed vertoeven. De weg naar het strand loopt via een villawijk waar de nodige optrekjes staan om jaloers op te worden. De prijzen echter die ze er voor vragen brengen je snel met beide beentjes terug op aarde, niet normaal meer.

Op het strand blijken diverse nesten aanwezig te zijn van zeeschildpadden. Er staan bordjes bij met het vriendelijke verzoek om de nesten met rust te laten. Net of wij elke dag verzot zijn op schildpadeieren. De rovers die ze stelen zullen de bordjes waarschijnlijk niet eens kunnen lezen.

Lekker uitgerust gaan we weer terug naar het hotel om eens lekker te douchen, al dat zout moet wel weggespoeld worden en daarna is het de hoogste tijd om de inwendige mens eens te gaan versterken.

Morgen moeten we vroeg weer op want dan gaat de reis naar Cocoa Beach, dat ligt weer precies aan de andere kant van Florida en brengt ons naar de Atlantische kust.

De weersvooruitzichten zijn prima, zon en temperaturen rond de dertig graden. Dat wordt bijkleuren.

Zo,dat is wel weer genoeg voor vandaag.

Groetjes van René en Rita